غذای سنتی امارات سال ها جایی در منوی رستوران های گران قیمت نداشت. ماچبوس، هریس، تاره ید و مرگوگه غذای خانه و مجلس بودند، نه بشقاب هایی که با چیدمان دقیق سر میز بیایند. حالا نسل تازه ای از آشپزها و رستوران داران همین دستورهای خانگی را با تکنیک و زبان رستوران های لوکس بازنویسی می کنند.
سعید الگز، بنیانگذار رستوران مرمر در منطقه الجاده شارجه، یکی از چهره های این جریان است. او می گوید غذای لوکس تا همین اواخر همیشه با آشپزی غربی، آسیایی یا فرانسوی گره خورده بود و جای خالی آشپزی اماراتی در این بخش به چشم می آمد. در منوی او ماچبوس به گلوله های سرخ شده آرانچینی تبدیل شده، رول خرچنگ با زعفران سرو می شود و چیزکیک سان سباستیان طعم کرک گرفته است. دسر امضای رستوران هم کیک نارگیلی مرمر پرل با ساگو است.
در دبی رستوران گربو که در فهرست میشلن جا دارد مسیر دیگری رفته است. نیناد سالوی، سرآشپز این رستوران، ماچبوس را در قالب تارت ارائه می دهد و مرگوگه را با نودل و نان سرخ شده می پزد، اما برای گوشت همچنان از تنور زیرزمینی سنتی استفاده می کند؛ فرآیندی که سیزده تا چهارده ساعت طول می کشد.
در ابوظبی، رستوران ارث که از سال ۲۰۲۳ ستاره میشلن دارد، زیر نظر سرآشپز آریوو راوی تاره ید را به راویولی تبدیل کرده است: خورش گوشت بره ریشه ریشه می شود، داخل خمیر می رود و با سس بزار سرو می شود. طعم لومی یا لیموی خشک همچنان ستون اصلی این بشقاب است. رستوران جو اسپات در محله المنتزه ابوظبی هم با عنوان آشپزی نئو اماراتی کروکت هریس، ولوونت گوشت شتر، میگوی کنافه زعفرانی و پنکیک چباب با شیره خرمای خانگی ارائه می کند.
نکته مشترک این رستوران ها یک چیز است: طعم برای مشتری محلی همان طعم آشنای خانه می ماند، فقط شکل و قالبش عوض شده است.